Reisverslag

Anne, 15 juli 2010
Tanzania , Arusha 22°

Terug in Tanzania..

Terug in Tanzania..

Tijd is eigenlijk maar een gek iets. Erg betrekkelijk ook. We zijn terug in Tanzania, ditmaal met z'n drietjes, maar het voelt alsof we nooit zijn weggeweest. Na een lange reis richting Afrika - we vlogen recht over de Kilimanjaro - kwamen we aan op het vliegveld. Ook al zo vertrouwd. En dit keer voelden we ons geen roze gepelde garnalen, maar bijna volwaardige bezoekers van Tanzania met een mond vol Swahili.

We wonen nu voor drie weken in ons 'oude huis', een groot huis met een aantal prachtige kamers, een riante tuin en een heerlijk grote keuken waar we dankbaar gebruik van maken. Vanuit onze wijk Njiro maken we twee ritjes met de dalla dalla voordat we bij Shanga zijn. 's Ochtends doen we er ongeveer een uurtje over. Blijf heerlijk wakker worden in zo'n overvol busje.

De eerste ochtend bij Shanga was geweldig! Een paar nieuwe medewerkers wisten niet wat er gebeurde, heel de werkplaats was plotseling in rep en roer. Maar toen zagen ze dat er vooral veel geknuffeld werd. De mzungu's zijn terug!! Heerlijk om er weer te zijn en om meteen weer aan de slag te gaan. Siety en ik met de lessen in gebarentaal, Femke met de nieuwe designs voor souvenirs en dergelijke.
's Avonds gaan we na het werk langs de kroeg voor een biertje, met name deze werkbesprekingen zijn erg belangrijk! Ook de lokale restaurantjes serveren nog steeds de heerlijkste maaltijden. Toch fijn om ergens een beetje bekend te zijn.
Het was trouwens ook best bijzonder om de finale van het WK te kijken in zo'n lokale bar. Met veel Spanjaarden en in verhouding maar weinig Dutchies hebben we ons dapper staande gehouden tot het eind. Onze zelfgemaakte variant op de oranje Bavariajurkjes viel wel in de smaak, helemaal op z'n Tanzaniaans. Helaas mocht het niet baten.. En hoe vaak we de dagen erna wel niet gehoord hebben dat het zo jammer voor Uholanzi is...

Gisteren was het een bijzondere dag voor de dove medewerkers van Shanga. In een volgepropt busje en met de sfeer van een schoolreisje zijn we richting een buitenwijk van Arusha gereden. Daar zou er een team van Amerikaanse en Tanzaniaanse doktoren komen om de doven een gehoorapparaat aan te meten. Wij hadden hier onze vraagtekens bij, maar we wilden graag mee om te kijken hoe dit in zijn werk zou gaan. Als in een scene van een Afrikaanse film hebben we buiten in het gras en in de zon liggen wachten op het team. Na zo'n drie uur was het eindelijk zover. Ongeveer 80 dove volwassenen uit de verre omgeving kwamen om een gehoorapparaat te krijgen. Het team maakte een soort van mallen van de oren van iedere dove en registreerde hem of haar. In oktober komt het team terug met de hoorapparaatjes, gemaakt van de afgenomen mallen. Dan worden er hoortesten gedaan en de verwachting is dat 90 tot 95% van de dove mensen geluid zal kunnen waarnemen!! Al is het maar in de vorm van een passerende vrachtwagen of het geluid van een toeter. We wachten af en hopen maar dat veel mensen hier daadwerkelijk mee geholpen zouden zijn. Veel van hen hebben nooit een gehoorapparaat gehad of zijn niet eens getest. De problemen rondom gehoorverlies bij veel doven is daarom ook niet duidelijk. Vandaar dat de verwachtingen weer zo extreem hoog zijn. Duimen dus....

De komende week zijn we veel bij Shanga te vinden. Op de werkplaats en voor het schoolbord. Kleine stapjes nemen we, we willen vooral niet teveel. De dovenschool waar we voorheen waren bezoeken we niet. Het oude schoolhoofd staat daar weer aan het roer, liever steken we onze energie in andere dingen. Een bezoek aan het kleine dovenschooltje staat nog op het programma, net zoals een safari naar de Ngorongoro krater en wat andere toeristische trekpleisters.

De tijd komen we hier wel door, ook al vliegt deze! Goed om weer hier te zijn, al blijven we ons opnieuw elke dag weer verbazen. Hoe kan het nou toch zo zijn dat de cassiere je je wisselgeld niet kan geven en je vertelt dat je het dan morgen waarschijnlijk wel zult krijgen? En dat je veel moeite doet voor het allernieuwste Nederlandse krantje, en dat de verkoper het uiteindelijk presteert om je de oudste te geven, dubbelgevouwen en wel zodat je het toch niet ziet? Misschien moeten we hier juist iets van leren; no worries, alles komt goed en doe het vooral op je gemakje, zoiets?

Wij knutselen nog even door, tussen alle enthousiast wapperende handen en het magische gebrabbel in het Swahili. Een hele dikke zoen en veel liefs,

'The Dutch Mafiia' (zoals we liefkozend genoemd worden door de Franse manager)

Siety, Femke & Anne

Foto's bij reisverslag

Met HalloBuitenland.nl kun je Anne in Tanzania echt goedkoop bellen!

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag